“Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik op zondagavond in bed lag en dacht: ik ga gewoon niet meer naar mijn werk”, vertelde vriendin S. gisteravond. Er volgde een korte, ongemakkelijke stilte. Vriendin M. keek geschrokken naar S. en probeerde haar te troosten met woorden als “Ach, dat hebben we allemaal weleens”. Maar ik zag, terwijl ik angstig met mijn vork in mijn pasta prikte, dat vriendin S. mij beschuldigend aankeek. En ze had gelijk. Deze carrière-depressie was mijn schuld. 

Niet lang geleden bestelde ik in een ik-ga-alles-anders-doen-bui het boek The Four Hour Work Week. In dat boek legt auteur Timothy Ferriss uit hoe je jouw droombestaan waar kunt maken door slechts vier uurtjes per week te werken. Het is een nogal Amerikaans boek met inspirerende en ontevredenheid voedende teksten als ‘you can have it all, really’ en ‘reality is negotionable’.

Ferriss vertelt hoe hij het ene half jaar de tango danst in Argentinië, dan een paar maanden duiklessen neemt en vervolgens met zijn motor door heel Europa crosst. Zijn doelgroep? Mensen die net natgeregend thuiskomen na een lange werkdag, op de bank ploffen, een diepvriespizza naar binnen schuiven zonder ook maar de moeite te nemen om ‘m op te warmen, vervolgens zuchtend naar bed lopen, de wekker om 6.30 zetten en zich voornemen om vanaf de volgende dag een dubbele dosis antidepressiva te slikken. Of mensen zoals vriendin S. en ik, gewoon typische voorbeelden van de verwende generatie Y en enigszins makkelijk beïnvloedbaar.

Na zo’n vijftien bladzijdes en dertien geplande en weer geannuleerde wereldreizen had ik door dat dit boek een slechte invloed op mij had. The Four Hour Work Week kreeg een plekje in mijn boekenkast en werd sindsdien angstvallig genegeerd. Toch zorgde het boek ook vanuit de boekenkast nog voor onrust. Ik was dus maar al te blij toen vriendin S. door mijn collectie snuffelde en dit exemplaar uitkoos om mee naar huis te nemen.

Maar vriendin S., vaak de persoon die mij nuchter en verstandig probeert uit te leggen dat ik niet onvoorbereid in Stockholm kan blijven wonen na onze stedentrip maar toch beter gewoon weer naar huis kan gaan, bleek ook gevoelig voor de woorden van Ferriss. Er volgde een periode van lange WhatsApp-berichten waarin zij haar ontslag aankondigde, e-mails waarin ze zei bij de makelaar te staan, haar huis te verkopen en te gaan reizen en (vooral op maandagochtend) veel smsjes met het woord 'zucht'. Uiteindelijk adviseerde ik vriendin S. het boek weg te leggen en nooit meer open te slaan. “Na het lezen van dit boek is geen baan meer goed genoeg en snap je uberhaupt niet meer waarom je eigenlijk zou werken”, aldus S. “Ik dacht dat het een zegen was, maar dit boek is een vloek”, zei ik.

Maar zoals dat gaat met een boek- eh, vloek: the story continues. De nieuwsgierigheid van vriendin M. was gewekt. Zelfs na al onze waarschuwingen heeft zij The Four Hour Work Week meegenomen. Wordt vervolgd... 

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Ik ben niet vies van een flinke strandwandeling en toevallig ben ik ook helemaal fan van dit soort wijze uitspraken. Toen ik deze foto maakte, was ik dus helemaal in mijn nopjes :-)

Permalink | Leave a comment  »

Internethippie Moniek ging op vakantie en liet voor de verandering haar spiegelreflexcamera (waarmee zij zich o-zo artistiek voelt) thuis. In de backpack zat alleen haar iPhone om alle herinneringen voor eeuwig vast te leggen.

Verschillende foto-apps moesten zich onder de bloedstollende Egyptische zon bewijzen. Het resultaat? Vier absolute winnaars. De foto-apps die iedere internethippie op zijn of haar iPhone moet hebben: 

Hipstamatic
Hipstamatic is de foundation onder de foto-bewerkingen, en dat voor 1,59. Het maakt niet uit hoe ziek, zwak, moe, misselijk of verbrand je bent: Hipstamatic maakt er iets leuks van. Eén van mijn Hipsta-parels is deze foto, gemaakt in The Black Desert, Egypte.

Quickpix
I saved the best for last: Quickpix is een absolute must have. De app werkt supersnel en -simpel en maakt foto's van een briljante kwaliteit. Deze tempel in Luxor kreeg ik er 's avonds bijvoorbeeld mooier op dan mijn mede-reizigster met 'gewone' camera:

Permalink | Leave a comment  »

Het grootste gevaar van een internethippie zijn, is dat je om negen uur 's ochtends met een kop dampende koffie achter het laptopje kruipt, en er om zeven uur pas achter vandaan komt (met een nieuwe behoefte aan koffie). No good for fresh, new inspiration!

We zijn dus maar al te blij met deze 29 tips om creatief te blijven. En tip 4 hebben we goed in den oren geknoopt. 

Sterker spul nodig? Deze TED-talk over creativiteit, van Eten, Bidden en Beminnen-schrijfster Elizabeth Gilbert, is ook een aanrader. 

Permalink | Leave a comment  »

Zoals je ziet heb ik mijn website een metamorfose gegeven. Nu ben je vast in paniek omdat mijn blogs nergens te vinden zijn...

Naast rustig ademhalen, adviseer ik je om binnenkort gewoon weer eens te kijken. Ik ben bezig om het hele archief (+ nieuwe artikelen, natuurlijk!) te verhuizen.

Permalink | Leave a comment  »