Moniek Zuidema

“Goedemiddag, ik ben de vader van Yvonne”, is het eerste wat mijn opa tegen mij zei. Ik was toen veertien en antwoordde lachend dat ik ‘de dochter van Yvonne’ ben. Dat is nooit blijven hangen.

Mijn opa was toen al zwaar dementerend. En doordat ik hem door familieomstandigheden eerder niet heb gekend, was ik als eerste verdwenen uit zijn herinnering. Ik was al vergeten voor hij zijn huissleutels vergat. Simpelweg omdat ik als laatste was gekomen.

Ik ben als laatste gekomen, maar gelukkig ook als laatste weggegaan. Afgelopen maandag heb ik zijn laatste minuten meegemaakt. Om af te sluiten wat voor ons helaas nooit is begonnen.

En het enige wat ik over mijn opa en mij kan zeggen, is dat hij de vader van Yvonne is, en ik ben haar dochter.

In een tijdsbestek van twee uur ben ik twaalf keer gebeld door vriendin B. Mijn Californication-tune, waar ik als fan altijd enorm blij van word, was vandaag voor het eerst te horen toen ik net terugkwam van hardlopen. Juist op het moment dat ik me moe en naar adem snakkend op de bank liet vallen. Daarna ging ‘ie nog een paar keer toen ik onder de douche stond, me aan het aankleden was, een broodje at en me opmaakte. Allemaal activiteiten waarbij het lastig is om te bellen.
Maar ik deed het toch, omdat ik dacht dat er iets verschrikkelijks aan de hand was. Iets dringends. Blijkbaar zo dringend dat het geen minuut, zelfs geen seconde, kon wachten.

In de ogen van vriendin B. was dat waarschijnlijk ook zo.

B. is namelijk verliefd. Tot over haar oren verliefd. Verliefd met  vlinders en roze hartjes en al die andere toeters en bellen.  Zo verliefd dat er geen zinnen zonder het woordje ‘cute’ geformuleerd konden worden. Verliefd met een grote V dus.

Ik kan me niet meer zo goed herinneren hoe ik in die tijd was. Ik kan (en wil) me niet voorstellen dat ik daar zes keer per uur over heb gebeld.
B. wel. Die liet zich zelfs niet tegenhouden door het slechte bereik van T-mobile. Als de verbinding wegviel, belde ze gewoon met de huistelefoon om te vertellen over het schattige smsje dat Hij zojuist stuurde.

Bij telefoontje twaalf begon mijn geduld op te raken. Ik moest dingen doen, dingen regelen. Mijn lange to-do-lijst lag geduldig op me te wachten. Bovendien was de bodem van mijn inspiratie en woordenschat op het gebied van de liefde in zicht. Ik wist niet meer zo goed wat ik moest zeggen over zijn schattige smsjes. En ik had ook al tien keer gezegd hoe leuk ik het voor haar vond.
Genoeg. Het was genoeg.

“Ik vind het heel erg voor je, maar ik moet nu echt ophangen. Ik moet dingen doen”, zei ik met een bevende stem, bang voor haar reactie (verliefde vrouwen zijn nog enger dan kersverse moeders. Ze weten van geen ophouden en slokken je mee in hun verhalen).
“Maar wat moet ik dan nu? Moet ik Hem dan bellen?” aldus B, in paniek.
Uiteraard gaf ik haar als vriendin de wijze raad om dat nog niet zo vaak te doen in het begin. Maar toen we gedag zeiden draaide B. zijn nummer al, en hoopte ik mijn Californicationtune even niet meer te horen.

Nee, ik gun het Joran niet dat hij mishandeld en verkracht wordt in een Peruaanse cel. En nee, ik wens Wilders ook niets slechts toe. Dat schijnt de gemiddelde medemens maar heel moeilijk te begrijpen en daarom volgt hier een wijsneuzerig lesje over het bestrijden van kwaad. En waarom dat niet met kwaad lukt.
Actualiteit doet het altijd goed, dus laat ik deze eeuwenoude wijsheid eens actueel maken.

Joran gaat naar de Peruaanse gevangenis en het schijnt daar geen pretje te zijn. Er is een grote kans dat hij daar flink aangepakt wordt door zijn medegevangenen.
“Lekker voor hem!” roepen een aantal mensen nu.

Nee. Dat is niet lekker.
Je was toch zo tegen verkrachting, mishandeling en moord?
O, in dit geval niet?

Dus je bent niet tegen verkrachting, mishandeling en moord, het ligt er alleen aan wie er verkracht, mishandeld of vermoord wordt?
Dat is nogal hypocriet.  Dan vind je vast ook dat jij wel mag vreemdgaan, maar je partner niet.

Bovendien zien anderen wat je Joran toewenst.
“Ha! Iedereen die iets doet waar wij niet achter staan, die mag mishandeld of verkracht worden! Of liever nog, vermoord!”
Is dat wat je je kinderen wil meegeven? Want ik kan je één ding verzekeren; de wereld wordt er zo niet gezelliger op.

Wees gerust, ik ben niet verlicht of gek. Er is mij het een en ander aangedaan en daar ben ik ook een hele tijd erg boos om geweest. Soms ben ik het nog steeds.
Maar wat heeft het voor zin? Als ik niet wil dat iemand mij (of iemand anders) iets naars aandoet, waarom zou ik hem/haar dan vervolgens iets naars aandoen of toewensen? Dat slaat nergens op. Het is dezelfde energie. Het is alleen een wisseling van de wacht; hetzelfde verhaal maar dan met andere hoofdpersonen.

Ok, dit was mijn preek van vandaag. Verder ben ik best normaal.
Net als ieder ander heb ik last van plaatsvervangende schaamte bij het horen van mevrouw Verdonk (maar daar heb ik voorlopig even geen last meer van) en ik was deze week écht niet zo lief tegen de mevrouw van de VvE (“Goh, zijn de servicekosten een halfjaar geleden verhoogd? Zou u dat voortaan even kunnen mélden?”)

En voor de andere wijsneuzen onder ons:  Nee, ik vind niet dat Joran per direct naar huis mag om thee te drinken met Cohen en zijn moeder. Hij moet zijn straf uitzitten. Maar ik wens hem niet hetzelfde toe als waar ik hem om veroordeel.